Zo worden kniepertjes gebakken

MAX-VANDAAG-SARENA_V2_00_06_42_24_Still002Het nieuwe jaar is amper begonnen en direct vragen mensen je, nadat ze de beste wensen voor het nieuwe jaar hebben afgekust, hoe je de feestdagen hebt doorgebracht. Hartverwarmende interesse, met een waaier aan antwoorden. Voor culinaire talenten de aanleiding om los te gaan over het succes van hun braadsels, baksels, stoofsels en andere creaties die ze op de feestdis hebben getoverd, en voor menigeen de gelegenheid om de gezelligheid ervan te benadrukken. Anderen zijn  juist naar de zon of sneeuw gevlucht en genieten daarvan nog na. Maar als je het nieuwe jaar wilt beginnen met een frisse blik zul je ook het oude jaar achter je moeten laten.
Dan kun je met de ervaring en levenslessen van afgelopen jaren, maar verder zonder bagage en letterlijk onbezwaard op reis in het nieuwe jaar.

De oudejaarsconferences helpen ons daarbij want daarmee sluiten we een jaar het liefst ook echt af.  Maar ja, daar waren er in de aanloop naar dit jaar zes van.
Zes! Je zou willen dat er elk jaar zo veel zorgaanbieders waren die elkaar serieus proberen de loef af te steken.
Zes! Is er iemand in dit land die ze allemaal gezien heeft? Lijkt me stug, want dan heb je geen tijd gehad om oliebollen te eten, laat staan om ze te bakken. Of kniepertjes te maken. Terwijl dat helemaal niet moeilijk is, je kunt het recept overal vinden. Bij ons thuis is kniepertjes bakken hét ultieme uurtje op oudejaarsdag voor mijn vrouw en onze dochters. Samen rond het wafelijzer, glaasje bowl erbij en een beetje beppen en appen met vriendinnen. Mijn zoon en ik gaan een uurtje kijken bij het carbid-schieten tot we lichtelijk doof zijn en daarna bakken we oliebollen. Heerlijk tijdverdrijf, en intussen meejoelen met de TOP 2000 (uit een oude transistorradio, want jaren 60 muziek komt niet uit een hyper-surround-hifi-end-toren)!

Er wordt van alles geroepen over het recept waarmee de TOP 2000 gemaakt wordt, maar het verstevigt wel het saamhorigheidsgevoel waar we op oudejaarsdag toch al zo’n behoefte aan hebben. Dat lees ik tenminste in die sms-berichtjes die onder in beeld meelopen; landgenoten in alle uithoeken van de wereld laten weten dat ze meeluisteren én erbij horen. Zo gezellig. Er zijn hele families die dan ontdekken dat de muzikale voorkeuren van ouders en kinderen niet veel verschillen. En dat versterkt het gevoel dat je het oude jaar samen herbeleeft en het nieuwe samen verwelkomt. En zo kan het ook  dat er ruimte is voor zes oudejaarsconferences: het is overdaad, er is zo veel dat niemand meer alles kan bevatten.
Een veel te groot buffet, maar wel een waar iedereen bij wil zijn.

We hebben uiteindelijk welgeteld één oudejaarsconference (deels) gezien. We besloten de show van Youp te kijken, maar over een ding waren we het vooraf eens: zodra hij weer over Buckler begon ging ie uit. We hebben nog gewed hoe lang dat zou duren, maar binnen 5 minuten was het exit Youp. Jammer.
Wat bij mij bleef hangen was niet eens oudejaarsshow, maar een registratie van “de Paardenpoetser” van Hans Lebbis. Uiteraard maakte hij zich daarin weer zogenaamd kwaad over alledaagse ongemakken én gemakken. Dat kan hij goed, tieren over iets wat heel normaal lijkt en daarmee het onderwerp voor de kijker helemaal kantelen. In zijn verhaal nam hij ons mee in de aanleiding voor hem om te zoeken naar verandering en wat hij daarop heeft ondernomen. Vermakelijk verteld en tegelijk uitdagend. Want het gaat in wezen om de wil om iets nieuws te doen. Het liefst samen.
Lijkt mij een mooi recept voor dit jaar.

Ik wens de lezer alle voorspoed en goede gezondheid in 2018!

Advertenties

Kerstmarkt

Leipzig Weihnachtsmarkt
Wij zijn naar een kerstmarkt in Duitsland geweest. Gewoon omdat we er zin in hadden. Het was er goed weer voor, behoorlijk fris en het sneeuwde nét niet, maar het gevoel dat het kán gaan sneeuwen helpt wel. Helemaal in sfeer, met een foute trui aan en een kerstmuts met rode lampjes op. Er wordt op zo’n markt van alles bij elkaar gezet en verkocht: kraampjes met  handgemaakte beeldjes en stalletjes in alle maten en soorten,  kerstbomen al dan niet met kerstballen en knipperende lampjes, sterretjes, engeltjes, kaarsen, versierselen en prullaria. Maar ook winkeltjes met  rendierhoorntjes, glitterige shirtjes en foute truien, schreeuwende verlichting en jodelende kerstmannen , voorzien van plastic slee met dito rendierspan. Hoho, hoho!!

Uiteraard is zo’n kerstmarkt niet compleet zonder grillstube, notenbar, creperie, chocolaterie, skihütte, lekkerimbiss, glühweinbar en bierkeller. Gezond is anders, want er wordt vooral worst en flammkuchen gegeten en bier of glühwein gedronken. Maar een mooie, sfeervolle boel is het wel.
En het was druk.  Dat is niet erg, je kiest er zelf voor en het draagt bij aan de gezelligheid. Geeft niks als je even moet wachten bij het bestellen van de glühwein of chocolademelk. Maar het wordt anders als je net je hete glühwein staat te drinken en je wordt half omver gemept omdat  iemand zich omdraait met  zo’n enorme rugzak achterop.  Je morst je wijn , je brandt je vingers en denkt: “Wie heeft dat uitgevonden? Dat het handig is om een rugzak om te hangen en daarmee door de drukte te banjeren. Het is een kerstmarkt, geen expeditie! Je blijft hier toch niet slapen?”

Maar goed, het hoort een beetje bij de adventstijd en de voorbereidingen voor kerst, net zoals Serious Request erbij hoort.  Ik luister nooit naar radio 3, maar deze week doe ik dat wel. Niet om de muziek, maar omdat ik het hartverwarmend vind dat meiden van 8 jaar samen koekjes bakken en jochies van amper 7 haardhout verkopen om dan een enveloppe met de  opbrengst bij het glazen huis door de bus te drukken. Het is toch uniek dat Tijn vorig jaar met een eenvoudig potje nagellak een actie startte die meerdere miljoenen opgebracht heeft?
Zo eenvoudig kan aandacht voor hulpbehoevenden zijn.

Dit jaar vallen de kerstdagen wel heel gunstig om eens lekker lang van te genieten. Ik vind dat heerlijk, het geeft de gelegenheid om  de voorbereidingen in een rustig tempo te doen en om eens goed te reflecteren op het afgelopen jaar. Wat mij betreft is het dan ook twee dagen lang geen aandacht voor de twitters van Trump, de ruis van Rutte of de toespraak van Willem, maar des te meer aandacht voor familie, vrienden, voor een goed boek en ook voor iemand die anders alleen zit met de kerst. Ik hoop van harte dat we met z’n allen de tijd kunnen nemen om ervan te genieten.

Fijne kerstdagen!

Koningshuizen

Paleis-Het-Loo

Er zijn van die zaterdagen waarop je je bij het wakker worden afvraagt wat je die dag eens moet gaan doen. Niet dat er niks te doen is. Het heeft afgelopen week goed gewaaid dus er is genoeg blad te ruimen, er zijn tig klusjes in huis die nog op het lijstje staan en er is sowieso altijd wel een hoekje waar nog iets opgeruimd moet worden. Eigenlijk moet je naar  buiten om eens flink te bewegen en als het weer er niet naar is kun je altijd nog je digitale foto-archief uitpluizen, want je wilt nog een mooie afdruk van die ene vakantiefoto. Uiteindelijk duurt het afwegen van alle opties te lang om daadwerkelijk iets aan te pakken en een lamlendige zaterdag ligt dan al gauw op de loer.

Maar onze jongste kwam met het idee om Paleis het Loo eens te bezoeken, nu het nog kan. Het paleis is de komende drie jaar gesloten omdat het asbest er uit moet en er dus meteen flink gerenoveerd kan worden, op kosten van ons allemaal uiteraard. Nou was ik wel benieuwd naar deze plek, mede omdat de koning van grachtengordel, prins Bernard van Vollenhove, er is opgegroeid.  En als er íemand is die weet hoe je de kosten van een huis bij een ander neerlegt en zelf het geld opstrijkt, dan is hij het wel! Bovendien hadden we nog kortingsbonnen. Dus wij erheen.

We waren op tijd en het was niet druk. Dat vind ik wel prettig. We zijn ooit in Versailles geweest (dat min of meer model heeft gestaan voor het Loo) en daar kregen we niet eens de kans om echt rond te kijken want de  enorme mensenmassa dreef ons domweg zonder stoppen van de ene naar de andere kant. In het Loo konden we prima in ons eigen tempo de route volgen, de inrichting bekijken en de toelichting lezen die op diverse borden stond. De enige verstoring bestond er uit dat een groepje van een man of acht ervoor gekozen had een audiotour te doen. Op een zeker moment stond een van hen naast mij en hij wilde de aandacht van een meisje dat een stukje verderop stond. Omdat ie oortjes in had schreeuwde hij dusdanig hard in mijn oor dat ik van schrik tegen een poef uit de periode van Lodewijk de zoveelste stuiterde, waarna de suppoost mij er bijna uit had gegooid.

Ach ja, die koningshuizen. Zo bleek uit de schilderijen maar weer eens dat de diverse vorstenhuizen van Europa niets liever deden dan onderling te trouwen om zodoende de macht te behouden en te versterken. Wij zijn zelfs gelieerd aan de tsaren van Rusland en Willem III was zo slim om Mary Stuart te huwen en hij werd op die manier later koning van Engeland. Als zijn nazaten dat niet hadden verkwanseld dan was het hele 70-jarige huwelijksfeest van Queen Elizabeth en prins Philip afgelopen week er helemaal niet geweest! Dat feest was dan weer aanleiding voor de BBC om een portret uit te zenden van het koninklijk paar. En onvermijdelijk ging men op zoek naar de “gewone mensen” die, eveneens dit jaar, 70 jaar getrouwd zijn. Aan hen werd gevraagd wat zij van de Queen en Philip vonden. De man zei met echt engels understatement: “I like them both”.
Waarop zij zei; “for once in my life I agree with him!
Voor het eerst in 70 jaar dus. Er is nog hoop.

Baby Bjorn

Bjorn

De klassieke vraag: “waar was jij toen….” heeft voor ons deze week een nieuwe dimensie gekregen. Niet dat er iets gebeurd is dat het nieuws of de krant gehaald heeft. Dat wil zeggen, voorzover ik het nieuws gevolgd heb want ik heb veel gemist deze week. Maar voor onze kleine familie zijn de dingen vanaf nu niet meer zoals ze waren, want de eerste van de volgende generatie is woensdag geboren.

Wij zijn dus opa en oma, onze kinderen zijn plotseling ouder, tante of oom en allemaal zijn we apetrots. En ja, alle clichés zijn waar, dus die ga ik hier niet nog eens opnoemen. Nou ja, eentje dan. Wat een ongelooflijk mooi kindje is het geworden. En nog een: hij heet Bjorn en wat past die stoere naam naadloos bij dat kleine koppie! Ik hou er direct mee op want voor ik het weet roep ik ook nog dat ie precies lijkt op……..stop!

Gek toch, we weten al maanden dat het gaat gebeuren en op het moment dat de telefoon om half zes ’s morgens afgaat ben je niet eens verbaasd. En als je een paar uur later de jonge ouders omhelst feliciteer je ze ook met heel veel vertrouwen. Want je weet ook al wat ze te wachten staat, en daar zullen ze ook best wel eens zorgen om hebben. Maar ook veel plezier.

De meest wonderlijke ervaring vond ik echter dat zo’n klein jochie zulke emoties kan losmaken. Ik voelde me eigenlijk een beetje uit balans: hoe is het mogelijk dat je in een paar tellen zo hopeloos in de ban kunt raken van een ander mens. Als een verliefde puber denk je om de zo veel minuten even aan hem en vraag je je af hoe het met hem gaat. Groeit ie goed, eet ie wel, is het niet te druk als we rond de wieg hangen en wat voor kleur waren zijn ogen nou precies? Een tintelende ervaring die ik me altijd zal blijven herinneren.

Opknapper

CAB

Ken je dat? Je zoekt iets op Marktplaats of op een advertentiepagina. Maakt niet wat of in welke categorie. Dan kom je altijd iets tegen wat wel wat lijkt, maar dan staat erbij: moet iets opgeknapt worden. Of er staat; ”voor de handige liefhebber “ of andere woorden van deze strekking. Dan weet je dat je het eigenlijk niet moet hebben, dat het niet deugt en dat je een bak ellende opzoekt.

Wat mij dan intrigeert is hoe degene die er afstand van doet zich erbij voelt. Waarom steekt iemand überhaupt tijd en energie in het vestigen van de aandacht op iets waarvan hij zelf wel weet dat het strikt genomen geen waarde heeft.
Dat wil zeg, geldelijke waarde. Dat is meteen het antwoord, want het gaat bijna altijd om emotionele waarde, of het idee dat het misschien historische waarde heeft.
Alle drie kom je natuurlijk tegen in zo’n programma als “Kunst en kitsch”, wat meteen het succes ervan verklaart. Want er komen heel veel mensen op af die willen weten of de economische waarde die andere waarde overtreft. Dat is niet vaak zo en dus sjokt zo’n eigenaar opgewekt weer naar huis met zijn spullen, stiekem blij dat hij er geen afstand van hoeft te doen of het zelfs maar hoeft te overwegen.

Ik was zo’n eigenaar, tot vandaag. Het ding in kwestie was ooit nieuw maar nu overduidelijk een opknapper want er is veel aan gesleuteld. Ik heb het 45 jaar bij me gehad en niet alleen dagelijks gebruikt, maar ook gepoetst en bijgehouden. Er is in die jaren veel onderhoud gepleegd, maar op een gegeven moment is het op. De vakman had me daar al 8 jaar geleden voor gewaarschuwd, dus ik wist het in zeker zin wel.
Maar afgelopen maandag was het oordeel onverbiddelijk: “ hij moet eruit “, sprak de man, “deze week nog”. Dus ik een afspraak gemaakt.

Ik heb nog twee dagen doorgelopen, dat wel, het deed zeer en dat doet het nu nog. Bovendien zit ik met een gapende wond, en er is geen vervanging mogelijk.
Althans niet op natuurlijke wijze. Want je krijgt na je melkgebit nog maar een keer nieuwe tanden en kiezen, dus kan ik alleen nog met een plaatje of een brug of weet ik wat voor dure oplossing een surrogaatkies laten creëren. Maar dat is niet van mij.
De kies was echt van mij, een ware opknapper, en een ander kan er uiteraard niets meer mee. Dacht ik, want de tandarts heeft ‘m keurig opgeruimd.

Toen ik thuiskwam liet ik mijn vrouw mijn gebit even zien.
Hé, zei zij, dat was je gouden kroon, heb je die niet meegekregen?

 

Das Opa-auto

skobab

Grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit. Dat vind ik een mooie beeldspraak , alhoewel het natuurlijk ook kan aangeven dat je de zon tegemoet loopt (wat op zich zelf weer zo’n positief management-credo is: “loop altijd de zon tegemoet, dan zie je geen schaduw”). Maar goed.
Ik moet nu verklappen dat we binnenkort opa en oma worden! Niets bijzonders zou je denken, maar dat is het juist wel. Vreemd dat je van het ene op het andere moment een rol erbij krijgt waar je geen zak aan kunt doen en ook niets voor gedaan hebt.  Hoe dan ook, we zien ernaar uit!

Vrienden en kennissen van ons is het al overkomen: ze zijn opa en oma geworden! En zij wijzen er voortdurend en zonder uitzondering op dat het onwijs leuk is  wat wij straks gaan meemaken.
Ze zijn er beredruk mee, het beheerst hun agenda én hun conversatie en bij gevolg is er geen normaal gesprek meer mee te voeren.  “Wanneer wordt dan jullie oppasdag?” is de nieuwe standaardvraag, maar dat is voor ons nog geen item. Als je dat dan ook zegt wordt je meewarig aangekeken en hoofdschuddend klinkt het: “dat komt nog wel”.

Ach, waar zijn de tijden gebleven dat met je vrienden uren kon praten over het nieuwste model Audi of VW,  de meest  passende motor en het best beschikbare vermogen bij zo- en zoveel toeren?
Mettertijd hebben we dat ingeruild voor de betaalbare gezinsauto en caravantrekker-van-het-jaar, maar nu haken ze helemaal af. Het enige waar ze nu nog over meepraten is de inrichting.
“Er zit toch wel Isofix in je nieuwe auto”? vraagt de een.  Ik had geen idee, het klinkt als een automatische bandenwissel en dat lijkt mij wel wat. Maar het blijkt een systeem te zijn dat passend is voor alle kinderzitjes . Dat wil zeggen, als je voor een flink bedrag investeert in een “base-platform”, dan kan het kinderzitje zo van de ene in de andere auto geplaatst worden.  Niet nodig.
“Zit er een airbag-curtain achterin”? vraagt de ander. Ja, dat zit er maar dat hoop ik nooit nodig te hebben. Past de buggy in de lengte of moet je die in de breedte plaatsen? Alsof je kofferbak een Sudoku-puzzel  is die opgelost moet zijn voordat het kleinkind op bezoek kan komen.

En dan zie je ten overvloede opeens reclame waarin twee kersverse opa’s duidelijk een wedstrijdje “wie heeft de grootste kofferbak” doen. Ik heb ook maar zo’n auto gekozen want ik wil niet achterblijven. Natuurlijk niet, je wilt toch het beste voor je kleinkind? En die buggy met accessoires moet toch mee. Geen ontkomen aan, inmiddels  staat  al wel vast dat we het weekend van 18 mei 2018 ons eerste kleinkind te logeren krijgen, want de ouders hebben dan een bruiloftsfeest.
Ik hoor  onze vrienden al gniffelen omdat ze het ons voorspeld hebben. Dat is dan hun feestje.
Wij maken er ongetwijfeld ook een feestje van.

Treinen

Ik kijk niet zo veel TV en al helemaal geen series. Want als je een serie wilt volgen zit je aan vaste tijden en dat moet dan ook maar uitkomen. En je moet er zin in hebben op het moment van uitzenden. Nou kun je het ook allemaal opnemen, maar dan blijft het meteen liggen. Niks voor mij, ik ben al lang blij als ik bij “per seconde wijzer” twee keer dezelfde speler zie. Ken je dat?
Of dat je een heel seizoen in één keer voorgeschoteld krijgt, zoals Netflix dat doet. Dat is hetzelfde concept als die all-you-can-eat-restaurants: het klinkt verleidelijk maar je eet altijd te veel in te korte tijd.  En uiteindelijk kun je je helemaal niet meer normaal bewegen en lig je met buikpijn op bed.

Zo begonnen we ooit aan de serie House of Cards. Het eerste seizoen, 9 afleveringen van 70 minuten, dat is een hele werkdag TV! We keken éénmaal per 4 dagen, dat moet toch te doen zijn. Dachten we.
Mooie serie met een boeiende inkijk in de keuken van de politiek. We zagen Frank Underwood en het was overduidelijk dat de werkelijkheid uitvergroot was. Dachten we.
Totdat de campagne van Trump op stoom begon te komen.
Maar dat kon in Nederland niet gebeuren. Dachten we.
Totdat de onnavolgbare Fred Teeuwen in de kamer zei dat er bonnetjes waren die “niet bestonden” of zich dat niet kon herinneren en bleek dat hij zijn eigen minister met dubbele partijpetten op mee had geholpen het geheugen van justitie te wissen. Ja, dan heb je geen Houseof Cards meer nodig, de waarheid is immers gekker dan de wildste fantasie!

Toch zappen we wel eens in een mooi programma, zoals onlangs in  “the great railways”.
Daarin reist presentator Michael Portillo per trein door Europa aan de hand van een boekje uit 1913, Bradshaw’s Continental Railway Guide. Interessante man, die George Bradwshaw. Geboren in 1800 in Engeland, en opgeleid tot cartograaf maakte hij de sterke opkomst mee van het spoor en de trein. Hij zag als geen ander dat dit zou uitgroeien tot het vervoermiddel van de massa, werd later ook uitgever en besloot in 1939 een boekje te drukken waarin de diverse spoorboekjes van al die kleine trajecten verzameld werden. Het werd een succes en mettertijd werden er beschrijvingen en reistips van de grote steden aan toegevoegd, nog weer later compleet met hotels, inclusief beoordelingen daarvan. Een soort Michelingids avant la lettre, maar dan voor spoorreizigers.

Enfin, uiteindelijk gaat The great Railways dus helemaal niet over treinen, maar over cultuur en architectuur. Michael Portillo reist over de klassieke trajecten van Europa, die natuurlijk de grote en invloedrijkste steden met elkaar verbinden. Hij leest daarbij de opmerkelijke feiten en bevindingen van de reizigers die in de editie van 1913 van de genoemde gids staan vermeld en spiegelt dat aan wat hij vandaag de dag tegenkomt. Historisch interessant (befaamde hotels en stationsrestauraties bestaan nog steeds!) en vaak heel vermakelijk vanwege de originele invalshoek. Bovendien wordt het ontstaan en de bouw van het traject ook nog eens verteld. En je hoeft niet de hele serie te kijken.
Als jochie droomde ik van een grote modeltreinbaan, met alles wat erbij hoort. Nu ben ik blij dat ik er nooit aan begonnen ben, want zo’n aflevering kijken is veel makkelijker én je ziet meer!